Willem II – Sparta (3-2)

Willem II- Sparta was het slotstuk van een enerverende week met drie uitwedstrijden. Na een knap gelijk spel in Alkmaar en de legendarische winst na penalty’s in de beker tegen de Palingboeren kon deze zware week met een goed gevoel worden afgesloten in Tilburg. Een reis die ons over de Van Brienenoord bracht, langs de stad van de Schapenkoppen om via de Moerdijk via het enige Brabantse lichtpuntje, Breda, verder het land van de Zachte G in te rijden. Een route die wij na zes jaar Jupiler League helaas maar al te goed kennen.

Na wat zoeken bij het Koning Willem II stadion vonden wij de juiste parkeerplaats en namen wij plaats in het uitvak. Zoals altijd gezellige tussen de King Side en Vak E in. Gezien de ligging van het uitvak kan wat extra vocale support van onze kant nooit kwaad, maar drie uitwedstrijden in de week hakken er ook bij vele Spartanen in, waardoor het uitvak met een kleine 300 man voor Sparta-begrippen een magere bezitting had voor Tilburg uit.

Dat een aantal spelers ook wat rust werd gegund was logisch gezien de 120 minuten in de vrieskou van Volendam en zo konden we Brogno, Vriends, El Azouzzi en Dougall weer eens in de basis zien starten samen met debutant Janne Saksela. Sparta begon prima, maar keek na 18 minuten tegen een achterstand aan toen Saksela iets teveel ruimte gaf aan gelegenheidslinksbuiten Koppers die hem voorgaf aan Sol die geheel vrij stond en de bal tegendraads langs Kortsmit kopte.

Op de tribune lieten wij even aan de Kingside horen hoe onze “Toen ik er voor het eerst kwam” echt gezongen moet worden, hetgeen Zakaria El Azzouzi inspireerde tot een fraaie treffer. Vanuit de tegenstoot week hij uit naar de rechterkant van het veld om de bal vervolgens met veel gevoel in de verre hoek langs Lamprou te plaatsen. Het spel ging op en neer, met twee ploegen die niet geweldige speelde, maar er wel vol voor gingen. Sparta kwam goed weg toen Croux na een mooie vrije trap de lat raakte.

We leken de rust in te gaan met een 1-1 stand, ondanks scheidsrechter Manschot die bij elke kleine overtreding in het voordeel van Willem II leek te fluiten tot ergernis van de Spartanen in het uitvak, maar een corner van Falkenburg werd niet goed verwerkt door Kortsmit waarnaar Lachman hem over onze keeper heen in een leeg doel kon plaatsen.
Na de rust leek Sparta aangeslagen door deze tegenslag want het eerste kwartier konden onze mannen geen vuist maken. Tot Sparta een vrije trap kreeg rond de zestien en zowel Dijkstra en Verhaar achter de bal gingen staan. Elke Spartaan weet dat Thomas vanuit het niets kan scoren, zelfs als hij een zaadwedstrijd speelt, dus iedereen ging er goed voor staan. Ons voorgevoel werd bevestigd en Thomas krulde de bal schitterende om de muur en langs Lamprou heen.

De gelijkmaker gaf onze ploeg het vertrouwen terug. Het laatste half uur liet Sparta weer dominant positiespel zien en toen Sparta Willem II de laatste 10 minuten steeds meer onder druk zette leek zelfs een driepunter mogelijk. De held van Volendam, Sherel Floranus, was dichtbij de 2-3 met een mooi afstandschot die helaas uit het doel werd getikt door Lamprou. Toen Willem II trainer van der Looi zijn laatste twee wissels in bracht werd hij vreemd genoeg uit gefloten door eigen aanhang, omdat hij publiekslievelingen Sol en Croux van het veld haalde. Toen beide kanten zich verzoend leek te hebben met een puntendeling waren deze zelfde “supporters” er wel weer als de kippen bij om de winnende treffer in de “dying seconds” van de wedstrijd te vieren met stoere handgebaartjes ,vanachter het plexiglas, naar het uitvak in mineur. Gezien we in de stad van de Kruikenzeikers altijd getrakteerd worden op wat extra tijd in hun uitvak, konden we na enige tijd en het uitwisselen van wat vriendelijkheden over en weer met onze Tilburgse “vrienden, met een dikke kater terug naar Rotterdam.

Sparta zit in zwaar weer en dit valt niet mee na de optimistische opening van het seizoen. Onze jonge ploeg is wisselvallig, lijkt wat werk te moeten maken van het trainen van het verdedigden bij dode spelsituaties en efficiënter te moeten worden rond de zestien. De negatieve geluiden komen weer langzaam op borrelen binnen onze club, maar de weg is met 15 wedstrijden nog lang en onze ploeg heeft voldoende potentie om zich te handhaven. Laten wij op de tribune dus vooral doorgaan met waar wij al enige tijd mee bezig zijn,het onvoorwaardelijk en met volle overgave steunen van onze helden. Volgende week staat er weer een zespunten wedstrijd tegen PEC op het programma en dan zouden drie punten weer eens heerlijk zijn!

About The Author

Related posts