Terugblik 2016: Anticlimax in een verder fantastisch jaar

Met ADO-uit is de laatste wedstrijd van het jaar 2016 een feit, welke wij meteen in dit overzicht meenemen. 2016, het jaar van de langverwachte terugkeer in de Eredivisie. Wat liep vorig seizoen op rolletjes. En zo ook het begin van dit seizoen. Al hikken we toch weer tegen wat oude kwalen aan.

Het kalenderjaar is voor Sparta grofweg in drie kenmerkende delen op te splitten, plus een zijtak. Dat zijn: 1) De tweede helft van seizoen 2015/’16, 2) de vliegende start van dit seizoen, en 3) het onszelf toch weer onnodig moeilijk maken. Een zijtak dit seizoen is het tot dusver succesvolle verloop van het bekertournooi.

Na het al bijzondere jaar van 2015, waarin Sparta precies een jaar geleden een luxe voorsprong had genomen in de 1e Divisie op nummer 2 VVV, zou dat een vervolg krijgen in 2016. Al ging dat niet van een leien dakje zoals in 2015. Weliswaar werd er nog steeds aan de lopende band gewonnen, was dit nochtans dankzij last-minutesecond overwinningen. FC Den Bosch – Sparta, de 1-2 in de 90e minuut (Rick Ketting). FC Oss – Sparta, de 1-2 in blessuretijd (Thomas Verhaar, penalty).

En Sparta – FC Emmen was misschien nog wel het spectaculairst: in de 86e minuut maakt Sherjill MacDonald de 2-1, FC Emmen scoort in de 90e minuut de 2-2, en Ryan Sanusi forceert in blessuretijd met een verwoestend afstandsschot de bevrijdende 3-2. Knotsgekke taferelen op veld en tribunes waren het gevolg!

Hier zat geluk bij, veel geluk. De bal moet er maar immers net in vliegen. Maar dit was niet mogelijk zonder een flinke dosis onverzettelijkheid. Als het voetballend even niet liep, dan werd het wel in Spartaans voordeel beslist op pure paardenkracht. Een genot om te zien, kaarten voor uitvakken en thuisvakken waren op den duur dan ook niet meer aan te slepen. Het hoekvakje barstte uit zijn voegen.

In februari werden dan ook de grootste slagen gezet. Die maand werden belangrijke thuisoverwinningen genoteerd, beiden met 3-1, op respectievelijk VVV, de grootste concurrent (waarvoor voorafgaand een mooie corteo tot stand kwam, en op wat later de mede-promovendus zou blijken Go Ahead Eagles.

Na zoveel magere jaren was deed Sparta de rood-witte harten in dit seizoen weer sneller kloppen. Thuis was er letterlijk altijd winst, en ook uit was het meestal raak. Er waren tijden dat zelfs ook maar het behalen van een enkel punt bij pakweg Telstar lang niet meteen vanzelfsprekend was. Maar nu was het bijna freewheelen in dat soort wedstrijden.

De sfeer rondom was simpelweg uitbundig te noemen. Velen hadden al het gevoel dat wij het seizoen wel als kampioen en dus promoverende zouden afsluiten, waardoor een ritje naar Velsen-Zuid geen straf meer was, maar meer een leuk uitje, en ging men er frank en vrij naartoe. Een extra uitvak werd met een tikkeltje baldadigheid maar zonder echte ongeregeldheden doodleuk geannexeerd. Sparta was on top of the world.

Maar zoals met alles, als je op je hoogtepunt zit, dan kan je alleen nog maar vallen. Enkele wankelingen waren waarneembaar bij Almere City FC (1-0 voor de thuisploeg), en thuis tegen Fortuna Sittard (1-1). In ieder geval lieten we een andere concurrent, NAC Breda (eveneens 1-1), mede door een gestopte penalty door Roy Kortsmit, niet dichterbij komen, en zodoende bleef de afstand tussen koploper Sparta en de achtervolgers groot genoeg. Spartan Rhapsody werd meer en meer waarheid. Waar iedereen op had gewacht zou niet lang meer duren.

April 2016. Op de 8e van deze maand was er een theoretische mogelijkheid dat Sparta op deze dag kampioen kon worden. Dan moest er gewonnen worden in en tegen Helmond. Nummer 2 VVV zou dan hun wedstrijd in deze speelronde moeten verliezen. Doordat je afhankelijk was van een ander resultaat was de kans niet bijzonder groot dat je op deze dag kampioen zou worden.

Maar hey, er gebeuren wel eens gekkere dingen in het voetbal, en het zal je maar gebeuren dat je er dan niet bij was. Dus wist Sparta te bedingen dat er 1400 Spartanen meekonden door letterlijk het halve stadion af te huren. #occupyhelmond was qua entourage een succes, alleen de uitslag wat minder: 1-1. Maar zelfs bij winst zou Sparta deze dag geen kampioen geworden zijn, aangezien VVV won. Het positieve echter was dat Sparta met dit puntje nog maar slechts 1 overwinning nodig had om zich officieel tot kampioen te kunnen kronen. Drie dagen later was het dan zover.

11 april 2016. Op een maandag. Tegen Jong Ajax. Maar wat boeit het. Dit was DE dag dat het dan moest gebeuren. Kampioenskoorts in Rotterdam-west. Overal in de wijk Spangen waren rood-witte vlaggen uitgeslagen. Duizenden opgenomen snipperdagen zorden ervoor dat op deze dag en minstens de dag erop helemaal aan Sparta besteed konden worden. Van de Oude Binnenweg tot het P.C. Hooftplein draaide de horeca een omzet van een heel regulier weekend. En vanaf laatstgenoemde locatie was er dan een corteo. Voor het laatst dit seizoen. Laat de wedstrijd maar beginnen.

En dat begon voortvarend met een snelle goal van Loris Brogno. Al was dit Jong Ajax zeker geen makkie en wensten zij voor deze wedstrijd niet te figureren als walkover. Enkele spelers uit Ajax 1 vormden de basis, waaronder Daley Sinkgraven, die op prachtige wijze gelijk maakte. Met een ruststand van 1-1 was de roep om goals nog groter dan ooit. Sparta had overwicht, maar de Amsterdammers gaven zich op dit stukje Rotterdamse bodem niet gauw gewonnen… tot de 84e minuut. Good Old Michel Breuer stond in de scrimmage op de juiste plek en zorgde ervoor dat Sparta op voorsprong kwam. Let bij bovenstaande video op de ontlading vanaf 8:45. Wat een chaos. Wat een heerlijke dag. Jong Ajax was gebroken, en liet het toe om Sherjill MacDonald twee minuten later de bevestigende 3-1 binnen te schieten.

Voor de huldiging die op het veld ging plaatsvinden was het de bedoeling dat supporters geleidelijk aan het veld op gelaten werden. Maar wat denk je, dat je tegen 11.000 Spartanen die 6 jaar lang op dit moment moesten wachten kan zeggen dat ze allemaal netjes in een rijtje moeten staan? Tuurlijk niet. Van alle kanten volgde er een heuse pitch invasion, zonder dat daar gekke dingen bij gebeurden. Gewoon: feest! Feest, feest, en nog eens feest!

Topscorer Thomas Verhaar werd op de schouders gehesen, Denzel Dumfries hield op de reclameboarding een dansje, en honderden supporters gingen op de foto met de andere spelers die nog op het veld rondliepen. Wat daarna volgde waren schitterende balkonscenes met vuurwerk, vlammenwerpers, met de schaal hossende spelers en een zee aan Spartanen die op alle beats deinden. Het Kasteel was ons eigen Stadhuis, en het veld onze Coolsingel… met een vleugje festival. Wat tot diep in de volgende dag duurde.

Met de schaal op zak waren de overige wedstrijden formaliteiten. En zo werd er dan ook gevoetbald. Het kruit was op, alleen van MVV werd nog gewonnen.

Een zwart randje is het gemis van de veel te vroeg overleden MVV’er Vincent Gordijn, die wij hier nog steeds niet vergeten zijn. De supporterswedstrijden tussen de Spangenaren en de Sjengen zullen nooit meer hetzelfde zijn. In de zevende hemel zijn vanwege het kampioenschap is natuurlijk helemaal goud, maar dit soort realiteiten zetten je wel weer terug op Aarde. Ook het tragische ongeluk van 12-jarige jeugdspeler Ousmane Kone zorgde voor een brok in de keel.

In ieder geval brak er een nieuw tijdperk aan. Met nieuwe gezichten, onder andere Bart Vriends die niet eens bij Go Ahead Eagles weg hoefde maar zelf toe was aan een nieuwe uitdaging en hij deze in Sparta vond. Zakaria El Azzouzi, een talent uit de Ajax-school die op De Toekomst vorig seizoen nog met een gelauwerd schot Sparta nog twee punten wist te ontfutselen. Stijn Spierings die niet meer in de plannen van AZ voorkwam, maar voor Sparta nog best eens van waarde kon zijn. En Australisch international Craig Goodwin (foto) die in zijn thuisland landskampioen werd met Adelaide United, en ondanks dat Sparta zelfs als een stap hogerop ziet.

Een in grootte verdubbeld hoekvakkie zagen deze mannen, plus in de kern het grootste gedeelte van de basis welke het kampioenschap afdwong, voor de eerste Eredivisiewedstrijd in 6 jaar aftrappen tegen Ajax. Wat meteen een stukje anders was dan Jong Ajax. Werd het daartegen enkele maanden eerder nog 3-1, was dat tegen de hoofdmacht precies het omgekeerde: 1-3. Op kwaliteitsverschil afgetroefd, maar qua inzet zat het wel snor. Ajax was dan ook een iets te grote vis om meteen te vangen. We moesten het vooal van de kleinere vissen hebben.

Volgende tegenstander PEC Zwolle bleek dan wel in bite sized stukken klaar te liggen om verorberd te worden, en nam Sparta uit de Hanzestad middels een eenvoudige 0-3 de volle mep mee. Ook van hun aartsrivalen, Go Ahead Eagles, werd gewonnen, ditmaal thuis. En zo stond Sparta ineens stevig in het linkerrijtje.

Ondertussen denderde op deze site DJ Frank door met het sinds vorig seizoen opgezette When Weekend Comes, waarin opwarmers voor het weekend meestal door hem, en soms ook door DJ Kessol verzorgd worden. Die dag, op 27 augustus, vond de voor onze begrippen unicum plaats dat wij in een enkele dag twee uitwedstrijden bezochten: het in de 2e Divisie toegetreden Jong Sparta ging op bezoek bij HHC Hardenberg, waarna wij met onze partybus verder gingen naar Enschede alwaar Sparta 1 aantrad tegen FC Twente FC Zyech. Bij die eerste wedstrijd bleef het 0-0. Een stand waar wij achteraf gezien voor hadden getekend als het daar in De Grolsch Veste ook bij zou blijven. Dat werd echter 3-1, voornamelijk door de individuele kunsten van Hakim Zyech, die voor de Tukkers nog eenmaal wilde laten zien wat hij allemaal kon. Typisch was het dan ook dat uitgerekend tegen Sparta zijn laatste wedstrijd was.

FC Groningen-uit verliep een stuk beter. In ieder geval een punt, voor dergelijke uitwedstrijden geen slecht resultaat voor een promovendus als Sparta. Ook lieten Spangenaren van zich spreken, tezamen met tenminste 8 andere supportersgroepen, omdat Eredivisie CV in het kader van 60 jaar Eredivisie supporters €15.000 voorhielden om mee te doen in een wie kan het mooiste doek maken-prijsvraag. Een aanlokkelijk bedrag, maar wij weigerden om in een klimaat waardoor speeltijden ten gunste van mensen die thuis zitten voor stadiongangers slechter uitvallen te figureren.

Anywaytjes, op 18 september stond Sparta – NEC op het programma. Ook weer zo’n tegenstander die je — helemaal thuis — in principe zou moeten kunnen hebben. En die had Sparta ook. Heel degelijk, bijna zakelijk zelfs, werd het 2-0 door doelpunten van Thomas Verhaar en Zakaria El Azzouzi, in die volgorde. Versteviging van de positie in het linkerrijtje, de 7e plek maar liefst.

Tussendoor werden in het Bekertoernooi nog wat schapen geslacht, maar dat Sparta ook eens tactische missers kon begaan zagen wij in Utrecht. De plaatselijke FC had geen kind aan de Kasteelclub, en zette Sparta zonder al teveel moeite opzij met 2-0. Tegen Ajax en FC Twente verloor je omdat daar spelers rondlopen met grote individuele klasse die het verschil kunnen maken, maar tegen FC Utrecht verloor Sparta vooral omdat het over eigen bananenschil uitgleed. Voor het eerst dit seizoen, na 7 wedstrijden pas, maar toch.

Thuis was het ook wat kwakkelen, al was het gelijkspel tegen AZ nog niet eens zo onaardig. Memorabeler was de wedstrijd tegen Willem II. Het Kasteel werd 100 jaar oud, en tevens een eeuw geleden werd precies tegen dezelfde tegenstander de eerste wedstrijd gespeeld. Zo’n speciale gelegenheid riep om een corteo, dubbelzinnig gedoopt tot Corteo van de Eeuw. Ook werd er ter ere van dit eeuwfeest een doek van het Kasteel opgehesen, links anno 1916, rechts a la 2016. De wedstrijd zelf was er ook eentje met twee gezichten. Waar Willem II gastheer Sparta in de eerste 65 minuten bij de strot greep door op 0-2 te komen, was het toch Sparta dat in de laatste 35 minuten terug wist te knokken en de achterstand terug wist te dwingen tot 2-2. Dit maakte deze jubileumdag alsnog een beetje goed, al kan je je wel afvragen waarom Sparta pas zo laat begon te forceren.

Eind oktober trof Sparta landskampioen PSV tweemaal in slechts een paar dagen tijd. Pittig, zou je zeggen. En dat was het ook op zich. De competitiewedstrijd in Eindhoven ging weliswaar verloren, maar slechts met het meest minieme verschil mogelijk: een helder moment van Ramselaar zorgde voor de 1-0, een kwartier voor tijd, tevens eindstand. Maar in Rotterdam was dat een paar dagen later voor de beker wel anders. Op Het Kasteel werd PSV weggezet alsof het niets was met de overtuigende cijfers van 3-1. Aanvoerder Luuk de Jong aan Eindhovense zijde verklaarde dat hij schrok van het gebrek aan beleving van zijn ploeg. Terwijl Sparta juist zoiets had van: okay, fuck it, we hebben niks te verliezen en alles te winnen, dus all in. Wat een verschil inzet kan maken. Was dat inzicht er maar altijd.

Uit tegen Heracles was Sparta niet per se de mindere, maar de Heraclieden balden die dag ook alleraardigst, waardoor het met name voor de neutrale toeschouwer een pot vol werd waar de vonken van afvlogen. Na 90 minuten stond het 2-2, een terechte stand zou je kunnen zeggen. Maar Sparta kreeg in blessuretijd nog een penalty. Of het nou volgens het wedstrijdbeeld terecht is of niet, als je de kans om de volle winst te behalen in je schoot geworpen krijgt, moet je die simpelweg benutten. Maar dat bleek niet zo simpel. Zowel Brogno als Verhaar meenden allebei recht te hebben om de strafschop te nemen. Uiteindelijk werd Verhaar het. Maar door die consternatie was de concentratie niet 100% meer. En dan moet je net Bram Castro voor je hebben: een beetje een cocky bastard, maar die wel kan keepen. En dus de lachende derde werd. Leermoment!

Was voor aftrap bij Sparta – sc Heerenveen Penaltygate nog het gespreksonderwerp op de tribunes, was dat nog voor het rustsignaal niet meer aan de orde. Weliswaar kwamen de Friezen snel op voorsprong, slechts 10 minuten later stond het alweer 2-1. Ook de tweede helft werd goed uitspeeld, en zorgde Craig Goodwin nog voor de kers op de taart door de 3-1 te maken, mede dankzij een hilarische blunder van Mulder. Door de gelijke spelen was een tijdje tot de 9e plek teruggezakt, maar na deze speelronde stonden we weer 7e, na 12 wedstrijden. Gewoon heel keurig te noemen!

19 november was een bijzondere dag te noemen. Excelsior – Sparta, min of meer op loopafstand. In een wandeling naar Woudestein was het dan ook even raak bij Café Hoekzight, een plek waar hybride-Feyexcelsior-misfits zich ophouden. En o.a. voorbijfietsende Spartanen te lijf gingen. Maar toch wel schrokken van hoeveel Spartanen er later voorbij liepen. En alle misstanden hier tegen het licht gehouden werd. En zo ontstond de unieke situatie dat eenzelfde groep mensen in een etmaal zich zowel als aggressor opstelden alsmede daaropvolgend zichzelf in een soort slachtofferrol eruit trachtten te lullen.

Maargoed, bijverschijnselen terzijde, de hoofdmoot was vanuit Sparta-zijde gewoon kut. Brogno zorgde weliswaar nog voor een voorsprong, maar al gauw liep het achter de feiten aan, en kon Excelsior drie keer scoren. Heel even was er een aansluitingstreffer nog lichte hoop op in ieder geval een gelijkspel, maar daarmee zou Sparta teveel hebben gekregen. Dat het qua voetbal niet altijd loopt kan gebeuren, maar inzet en beleving is iets wat je nog altijd zelf in de hand hebt… en Sparta liet dat simpelweg niet zien. Dat beloofde wat te worden tegen Feyenoord, twee weken later.

Maar eerst was er nog Sparta – Roda JC. Roda speelt zo oost-Duitsch betonblokkerig als het maar mogelijk is. Momenteel hebben zij al 5 keer 0-0 gespeeld, dus Sparta moest flink aanpoten om door die Berliner Mauer te breken. Maar in plaats daarvan kwamen de de bezoekers op 0-2. Dan denk je, ok: die gooien nu alles op slot, en dat was het. Maar Roda JC maakte dezelfde fouten als Willem II, en kwam Sparta na een beetje aandringen toch gewoon weer terug. Mede dankzij het debuut van Mathias ‘ABOP’ Pogba. Het is iets!

4 december, derby day. En Sparta speelde voor Sinterklaas. Kijk, wij zijn ook wel zo realistisch dat we niet vooraf verwachtten om maar ‘even’ in De Kuip te winnen. Gemiddeld wint Sparta daar maar eens in de 20 jaar, en Feyenoord draait dit seizoen gewoon buitengewoon goed. Maar was het laten we zeggen 2-1 geworden, en echt een wedstrijd geweest, dan zou je er nog een soort van vrede mee kunnen hebben. Dat je in ieder geval wat moed meeneemt naar de volgende wedstrijd. Maar man man man wat liet Sparta over zich heen walsen zeg. 6-1 werd de eindstand. Weg vertrouwen. Tegen een niet eens heel sterk Vitsse werd dan ook een week later tenminste een punt in de slotfase uit handen gegeven.

Hoe wisselvallig Sparta in de competitie is, zo stabiel is Sparta echter in de beker. Tot nu toe werd in elke bekerwedstrijd drie keer gescoord, en dat was tegen Heracles niet anders. Zakaria El Azzouzi — door een deel van de aanhang verguisd omdat hij niet scoren zou kunnen — zorgde zelf voor dat aantal, door in ieder geval op de juiste plekken te staan. Ook dat is een kwaliteit. Dezelfde avond werd in Almelo de loting gedaan, en Spartaan Dave van der Meer trok redelijk gunstig FC Volendam-uit, welke op dinsdag 24 januari gespeeld zal worden. Zal Sparta dan wederom de driemaal scorende bekermachine zijn, of zullen de Volendammers onderschat worden omdat zij in de Pilsssleague uitkomen?

De laatste competitiewedstrijden waren dan Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. De bekerwinst op Heracles is dan toch een doekje voor het bloeden. En als Sparta nou in laatste wedstrijd van dit kalenderjaar uit tegen ADO Den Haag zou winnen, dan heb je toch nog een beetje het gevoel dat je het jaar enigzins adequaat afgesloten hebt. En dat was zeker niet onmogelijk. ADO is ook geen hoogvlieger, en met alle problemen die daar heersen door voornamelijk die ene lèpe fopsjineis die heel Den Haag gewoon de financiele middelvinger geeft, moest er best een zwakke plek te vinden zijn.

In eerste instantie vond Sparta die ook, maar als zelfs dit soort momenten geen reden tot een strafschop zijn, het voetballend verder ook niet lukt en de wilskracht niet meer is wat het zou kunnen zijn, dan is het maar wachten totdat de 1-0 voor de thuisploeg valt. En die viel. ADO heeft weer wat lucht in krappe tijden, en Sparta ging met hangende kopjes terug naar Rotterdam. Dit soort wedstrijden doen vragen rijzen:

Welnu, we hebben een aantal jaren terug selecties gehad die er voor een groot deel echt geen pepernoot van konden en ook mondjesmaat over de juiste mentaliteit beschikten. Maar van deze selectie weten we dat ze het kunnen, of in ieder geval een bepaalde mentale stand hebben om de doorslag te geven. Dat hebben ze over de loop van heel dit kalenderjaar tientallen keren laten zien. Maar wat is er met die stand aan de hand? Is die knop ergens in de maanden november en/of december ineens dermate lam geworden dat het terugzetten naar die stand geen kwestie meer is van 1-2-3? Voer voor psychologen. Voor een voetbaltrainer beschikt Alex Pastoor redelijk over een bepaalde dosis psychologie. Het is zaak dat bij de hervatting van de competitie (en beker!) die knop weer een beetje verstelbaar is. Dat weet Pastoor zelf ook wel. Laten we hopen dat dat lukt.

Maar ook al heeft het team een soort hercalibrering nodig, laten we wel wezen, 2016 is over het grotere geheel een waanzinnig jaar gebleken, waarin meer bereikt is dan wij een paar jaar geleden voor mogelijk konden houden. Met vlag en wimpel kampioen worden en eindelijk uit die rattenval van een 1e Divisie komen. En vervolgens zeker niet kansloos zijn in de Eredivisie. We gaan spannende tijden tegemoet. Want inderdaad, de verschillen zijn klein. Momenteel staat Sparta op een anonieme 13e plek. Maar puntengewijs staat de gevarenzone net zo ver (of dichtbij) als een plek in het linkerrijtje. En vanuit daar is de play-offs voor Europees voetbal niet eens zo heel ver meer.

Durf groot te denken. Durf voor het hoogst haalbare gaan. Durf Sparta aan te moedigen. Wanneer fatalistische denkbeelden vandaag de dag door middel van fora en social media te overmatig uitgedragen worden, of anders wel door middel van ouderwets gekanker vanaf de tribune (en geloof ons, van spelers horen wij dat zij dit wel degelijk ontvangen) gaat het echt niet beter lopen. Sparta onwaardig! Sparta is tenslotte beschaving. Godverdomme. Sparta moet die vorm wat het grootste deel van dit jaar sierde terugpakken, en ja dat moeten die gasten voornamelijk zelf doen. Maar help hen daarbij. Wil je dat het beter loopt? Trek dan eens je muil open. Ten goede deze keer. En niet een enkele keer, maar keer op keer. We hebben nog een lange weg te gaan. En het is een weg die twee kanten opgaat.

Deze ietwat strenge woorden gezegd hebbende, sluiten we tot slot af met de volgende kerst- en nieuwjaarswensen. Wij wensen alle Spartanen niet alleen de standaard goed en gezond 2017 met bijbehorend sportief succes, maar ook vele knallende feesten, promotie op het werk, weinig files, prachtige meiden zoals op bovenstaande foto, prachtige mannen als dat meer je ding is, een kerstboom die er wel een aanzienlijk stuk beter uitziet dan waar deze Spartaansen mee poseren, geen Jehova’s Getuigen aan je deur, wel de Postcodeloterij-straatprijs, wiet met een bijzonder hoog THC-gehalte, Spartaanse baby’s die in de tweede week van januari geboren worden en namen als Michel of Thomas krijgen omdat zij in de nacht van 11 op 12 april verwekt zijn, de plotselinge verhuizing van die vervelende luidruchtige buurman, een gratis panini brie met walnoot en honing (want waarom niet), dat ene dingetje wat je acht maanden geleden voorspelde uit blijkt te komen en je kan zeggen “zie je nou wel”, je auto die de komende APK moeiteloos doorstaat, dat wanneer je aan de bar een biertje bestelt het nooit gebeurt dat de fust ineens net leeg is waardoor je ook geen 6 minuten op je pils hoeft te wachten, geen krijsende kleuters met lakse ouders die er niets tegen doen op lange transcontinentale vluchten, dat al je biefstukken precies gebakken zijn zoals jij het lekker vindt, dat al je tofublokken precies gebakken zijn zoals jij het lekker vindt mocht je een vegetarier zijn, bonus-Airmiles, dat wanneer je een feestje geeft ineens Bram Marbus en Sieme Zijm op je stoep staan, veel vrije tijd om gewoon lekker Netflix te kijken, en nog veel, veel meer…

Spartanen, zorg er mede voor dat rond deze tijd van het jaar in 2017 ook op een geweldig jaar teruggeblikt kan worden! We’re all in the same boat, so let’s keep it afloat.

Namens Spangenaren,
RG.

About The Author

RG

Related posts