Statement Spangenaren omtrent placeboderbies

“Weet je nog hoe we degradeerden tegen Excelsior? Gelukkig hebben we toen een paar jaar later nog wel die RET-cup van ze gewonnen.”
— Zei geen enkele Spartaan ooit

Op een druilerige donderdagavond hield men op Woudestein vorig jaar de eerste editie van de Aardig Onderweg Schaal, voor het gemak ook wel RET-cup genoemd. Omdat we dat weekend zelf niet speelden. Omdat de KNVB onder druk van Ajax en PSV ook interlandweekends introduceerden in de 1e Divisie. Omdat het anders niet eerlijk zou zijn voor hun beloftenelftallen. Die voor spek en bonen in de 1e Divisie meespelen en er niets te zoeken hebben. Áls er een sentiment is die de RET-cup oproept is dat het wel. Simpelweg een herinnering aan de shit waar Sparta in zit.

Een herinnering die men in het hoofdgebouw niet lijkt te hebben. Althans, niet zoals hoe supporters het ervaren. Een derby is een belevenis, een wedstrijd waar je weken — zoniet maandenlang naar uitkijkt. West tegen Oost of Zuid, vol diepgewortelde emoties, wrok, en rivaliteit. Waarbij de spanningen tot op match day alsmaar groter worden. Elkaar verbaal uitjouwen. Elk doelpunt -die véél zwaarder weegt dan bij de meeste andere wedstrijden- er uitgebreid in wrijft. Gewoon bij mensen waar je in het dagelijks leven in of rondom het 010-gebied normaal mee omgaat. En dat je dan als je elkaar de dag erna ziet in de supermarkt dan kan zeggen: zo dat was gek he. Uniek in Nederland, dit kan alleen maar in Rotterdam.

Maar wat ook alleen maar in Rotterdam kan zijn derbies devalueren tot een marketingspeeltje van een stadsvervoerder. Moet je in Rome, Glasgow of Belgrado mee aankomen. “Voor de jeugdopleidingen der beide clubs” heet de rechtvaardiging dan. Je betaalt 5 euro, waarvan 2,50 naar die van Sparta gaat. En 2,50 naar die van Excelsior. Oftewel naar een concurrent-jeugdopleiding. Die amper 2 kilometer hemelsbreed van Nieuw-Terbregge zit. Wil je de jeugdopleiding van Sparta en die van Sparta alleen steunen, dan kan je dat gewoon direct doen, zonder tussenkomst van wie dan ook. Maandelijks.

Probeer het dan ook — en dan kijken we nu Sparta aan — niet te verkopen als — zoals het op de officiële site staat — een “spectaculaire derby”. Derbies tussen Sparta en Excelsior zijn inderdaad vaak spectaculair ja…. IN DE FUCKING (NA)COMPETITIE! En dan hebben we het niet eens over de uitslag van gisteren. Vorig jaar toen Sparta die wedstrijd won hoorde je ons er niet over, nu Excelsior gewonnen heeft zal je ons eveneens er niet over horen. Daar gaat het nu niet om. Maar waar je als supporter een naar gevoel van krijgt is dat er in het hoofdgebouw te lichtzinnig met de sentimenten van supporters wordt omgegaan.

Nee, we gaan ook niet pretenderen dat die sentimenten rationeel zijn. Daar zijn het immers -je raadt het al- sentimenten voor. Maar het zijn ook precies diezelfde sentimenten waardoor Sparta nog leeft. Als je als supporter puur maar dan ook echt puur 100% rationeel de club zou benaderen, dan zou Het Kasteel na de voorbijgaande jaren van totale wanorde inmiddels akelig leeg zijn. Dus RATIONEEL gezien, Sparta, zou het best gunstig zijn om wat dit soort gevoelsmatige zaken betreft van je meest vaste en fanatieke klanten meer in acht te nemen.

Maar nee, oh god nee…. wat doe je dan als club zijnde? Pre-cies het tegenovergestelde:

Om in de woorden van Antonio Meucci te spreken nadat hij in 1854 de telefoon heeft uitgevonden maar dat ene Alexander Graham Bell doodleuk met het patent ervandoor ging: EFFE SERIEUS?!
Wat wij hier op deze foto zien is zo ongeveer de allerzwartste dag in de wel héél lange geschiedenis van Sparta Rotterdam. Dat een vervoerdersbaas á la Pedro Peters zoiets Twittert, tja leuk vinden we het niet, maar van iemand wiens dagelijkse job het is om 112 trams, 152 metrotreinen, 258 bussen en een ferry in onze regio rendabel te houden kan je nog zeggen, hè, dat zijn kop niet echt naar nuances staat die Spartanen bezighouden. Maar man man man, van iets wat zó gevoelig ligt dat uitgerekend dát wordt gebruikt om een plagiaatderby te promoten door nota bene een medewerker van Sparta Rotterdam…. echt, dan kom je uit Mongolië hoor.

Zelfs als het de bedoeling zou zijn geweest, nadat Sparta na een internetronde opmerkt dat de RET-cup toch wellicht niet in een mate leeft als men zou willen, dat met die weerzinwekkende foto op kunstmatige wijze dan toch die sentimenten bij de supporter naar boven gehaald wordt. Maar ook dat werkte averechts, de afkeer naar dit evenement is zo mogelijk nog groter geworden bij velen. Torn gewoon niet willens en wetens nog harder met sentimenten waar je toch al geen reet van begreep.

Wat Sparta eveneens niet lijkt te beseffen dat dit soort onnodige circussen de cohesie tussen supporters onderling niet bevordert. Als alle Spartanen één ding met elkaar gemeen hebben is het wel een bepaalde trouwheid, het hebben van dat rood-witte hart. Maar Spartanen zijn daarnaast ook heel gevoelig voor tweedelingen als het gaat om principekwesties. Een contrast dat een aanblik op de twee bezoekersvakken van Woudestein perfect schetste. Zo’n 300 Spartanen zaten gisteravond in vak 202, het ernaast gelegen vak 201 bleef leeg.

Hoeveel Spartanen zullen op 24 maart naar De Kuip gaan? Feyenoord – Sparta, een prachtige affiche. Heel Rotterdam is voor Feyenoord. Heel Rotterdam? Nee, een dwarse club uit West snoepte nog wel eens wat punten van dat grote Legioen. Beetje die charme van Asterix. Toen Sparta nog Eredivisie speelde tenminste. Tegen dat grote Feyenoord spelen we al jaren niet meer. Voor het laatst in competitieverband was dat op 14 april 2010. In perspectief: dat was de dag dat die IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull uitbarstte. Inderdaad ja, zo lang geleden.

Tussendoor werd nog — zeg maar een jaar later, na de degradatie van Sparta tegen die andere stadsgenoot, jeweetwel, welke destijd nog een bedpartner was van Zuid waardoor zij in Oost hun bijnaam aan danken — een oefen(!)wedstrijd op Het Kasteel gespeeld tegen Feyenoord. Oja, euhhmm… zomaar een oefenwedstijd tegen een rivaal kon niet, dus stofde men halsoverkop welhaast provisorisch de Rotterdamse Zilveren Bal die voor het laatst gespeeld werd in 1956 op en werd dat de inzet. Gelukkig bleef het maar bij die ene enkele keer, want:

Zogezegd een farçe. Er zat geen derbygevoel in, niks. Omdat iedereen wist dat het eigenlijk nergens over ging. Het enige nog beetje ontroerende aan die avond was de laatste eer die bewezen werd aan Coen Moulijn, die daags ervoor overleed aan een herseninfarct. Altijd triest nieuws, aan beide kanten van de Maas. Maar verder… nee, geen heel memorabele avond. Niet voor Sparta althans.

Sparta had toen zoiets van: okay, we organiseren inderdaad geen oefenwedstrijden meer tegen rivalen. Totdat Sparta bekend maakte — pal boven het bericht over die andere spectaculaire derby — dat we mogen acteren als kanonnenvoer in De Kuip. Máár, het is voor het goede doel. Dus mag kan moet je er niks over zeggen. Want als je tegen deze wedstrijd bent, dan ben je tegen goede doelen. Het zou ons echt niets verbazen wanneer iemand zowaar zo’n but-argument aanvoert. Dus dan weten wij het heel goed gemaakt: te zijner tijd maken Spangenaren een mooi bedrag over aan de Hartstichting. Wij weten precies de waarde van dit goede doel, in onze groep zitten er een paar wiens vaders aan hartfalen zijn bezweken. Vaders waardoor wij bij Sparta terecht zijn gekomen.

Maar ook onze vaders zouden hun bedenkingen hebben bij wederom zo’n kansloze derby. Geld inzamelen voor een goed doel door middel van een wedstrijd? Helemaal prima. Maar waarom dan niet tegen een leuke Engelse club, zoals pak ‘m beet Burnley, op Het Kasteel! Dat zou een waanzinnig weerzien met die gasten zijn. Of als dat om praktische redenen niet gaat en je het dichter bij huis moet zoeken desnoods een ADO Den Haag. En Feyenoord kan datzelfde doen met een andere leuke tegenstander. Dubbel winst voor de goede doelen, en iedereen beleeft een wedstrijd die meer bij z’n club past. We komen Feyenoord graag tegen hoor. Maar dan op natuurlijke wijze als het even kan graag, al is het maar in de 3e ronde in de beker. Dan gaat het tenminste ergens om. Alles wat dan loskomt is echt. En zo hou je een derby in ere, zelfs als die niet al te vaak meer gespeeld wordt.

Er zullen altijd nog wel wat mensen zijn die denken dat we de zaak overanalyseren. Dat sentimenten, gevoel voor historie en rivaliteit maar kinderachtig is, of irrelevant. Prima, moet je zelf weten. Doe je boterhammen in een trommeltje -met een elastiek, voor de zekerheid- en neem het mee naar dat oh zo gezellige dagje uit. Een dagje uit….. dat is godverdomme wat de ooit beladen derbies tegen Feyenoord en Excelsior verworden zijn. Niets meer dan een fucking Facebook-evenement. En de club geeft er geen sikkepit om of snapt het gewoon niet.

Spangenaren roepen cultuurbewakers Stichting 1888 op om zich in te zetten dat Sparta na 24 maart 2016 geen oefenwedstrijden — al zijn zij vermomd als zijnde benefieten ten bate van gebochelde jeugdvoetballers uit ontwrichte gezinnen door crackmisbruik uit de regio — tegen Excelsior danwel Feyenoord zal spelen. En als de RET moeilijk doet omdat de Aardig Onderweg Schaal zo’n onmisbare happening in de stad blijkt te zijn (lees: omdat de trams gevuld moeten worden), dan zeggen jullie maar tegen Pedro Peters dat Excelsior en Feyenoord — twee handen op één buik, dus daar zit toch al geen spanning en nijd in — het onderling maar lekker om die felbegeerde neptitel mogen uitdartelen.

Getekend,
Spangenaren Rotterdam

About The Author

PZ

Related posts