Sparta – PEC Zwolle (2-3) [COLUMN-verslag]

Kijkend naar de uitslag zou je zeggen dat Sparta Rotterdam – PEC Zwolle een spannende wedstrijd of op zijn minst een interessant schouwspel voor de neutrale toeschouwer was. Niets is minder waar: van Sparta-kant was dit een dramatische pot. Met name in de 2e helft. Weer tegen een conccurent. We leren het niet, he?

We spreken zondagmiddag 5 februari 2017 in Rotterdam-west. Het zonnetje schijnt voorzichtig door, er staat betrekkelijk weinig wind. Voor deze tijd van het jaar is het prima weer. Ondanks dat Sparta alweer 3 maanden geen competitiewedstrijd gewonnen heeft, is er zowaar enig optimisme onder Spartanen te bespeuren. Want hey, we spelen na drie uitwedstrijden weer thuis! En op deze zonnige zondag staat Sparta – PEC Zwolle op het programma. Een ieder begrijpt het belang van deze ‘6-puntenwedstrijd’, maar PEC moet te pakken zijn, zoveel wordt duidelijk wanneer je voor De Schicht een biertje staat te doen. “2-0!”, “3-1!”… tenslotte heeft Sparta eerder dit seizoen op Zwols grondgebied een makkelijke overwinning geboekt.

Maar dat was toen. Ja, toen. De contrasten in het voetbal en de resultaten zijn dusdanig groot dat je zelfs na een relatief korte periode van een aantal maanden al kan spreken van een sterke ‘toen’. Alsof het een heel ander Sparta betrof. Dat zou je bijna zeggen ook. Het uit de Jupiler League komende Sparta was opeens de tropische verrassing van de Eredivisie. Het voetbal was gerust frivool te noemen. Er werd met een zekere ongeremdheid gespeeld, in positieve zin. De mannen hadden er zin in. Dat leverde lekkere combinaties op. Hoppa, zegetje hier, zegetje daar. Subtoppers als sc Heerenveen en zelfs toppers als PSV werden aan die kar gebonden alsof het niks was. Met Sparta komt het wel goed, dit seizoen. Waarschijnlijk eindigen we mooi in het linkerrijtje, misschien jagen we de subtop wel na, zo heerste de gedachte.

Hoe anders is dat nu. “Sparta verheft rondspelen van de bal tot kunst”, zo luidt de titel van het verslag van Sparta – PEC Zwolle op ITWM. En daar valt niets op af te dingen. Eigenlijk kan je zelfs daar ophouden met lezen, want die zin zegt nagenoeg alles over hoe Sparta er nu in staat.

We maken even een kleine zijtak. Ken je de film Groundhog Day? De wat cynische hoofdpersonage Phil Connors (vertolkt door Bill Murray) beleeft hierin om een of andere reden altijd dezelfde dag. Letterlijk. In het begin is dit voor Phil vooral een totaal onwerkelijke gewaarwording uiteraard. Maar na enige tijd leert doorziet hij de patronen en routines van de mensen om zich heen, en doet hij met die opgedane kennis zijn voordeel mee.

Terug naar Sparta. En de werkelijkheid. Want letterlijk dezelde dag of dagen beleven we natuurlijk niet, maar een beetje doorgewinterde Spartaan zal toch zeker wel wat déjà vu’s voelen omtrent onze club. Betere en mindere periodes heb je wel bij elke club, goede en slechte reeksen zijn niet voorbehouden aan Sparta en Sparta alleen. Al heeft Sparta de unieke eigenschap dat na de tropenjaren we erg snel wennen aan de verkregen luxes. Dat komt gedeeltelijk voort uit de naam en faam welke Sparta ooit heeft gehad, iedereen weet dat Sparta op zekere punten in de voetbalgeschiedenis tot de grootmachten gerekend kon worden.

Je had Ajax, Feyenoord, PSV, en niet heel overdreven ver daarachter Sparta. Weliswaar in vervlogen tijden van foto’s en uitzendingen in zwart-wit, maar toch. Er zijn mensen die opgegroeid zijn in armoede, dus weinig hebben, maar misschien wel in het bezit zijn van een goed stel hersens. Als die ineens een 6- of 7-cijferig bedrag winnen in een of andere loterij zullen die over het algemeen verstandig met hun nieuwe fortuin omgaan. Waarom? Omdat zij de waarde van de euro kennen. De hardheid van hun geschiedenis zit nog steeds in hun systeem. En er zijn mensen die in hun jeugd al alles kregen wat zij wilden, gedurende hun adolescentie bij gratie van nepotisme nog meer toebedeeld kregen, en zo een materialistische aard ontwikkelen. Als die de lotto winnen gaan ze pas echt los en kopen zij achterlijke dingen zoals Ferrari’s of jachten. Min of meer nutteloze dingen die hun waarde alweer vrij snel verliezen als je even niet oplet.

Iedere keer wanneer het hedendaagse Sparta een heerlijk seizoen heeft gedraaid en het daaropvolgende seizoen sterk uit de startblokken komt en op de deuren van groter succes rammelen, gaan we op een gegeven moment een beetje naast onze schoenen lopen en vergeten we waar we vandaan komen. Ondanks dat wij beter zouden moeten weten wanen supporters zich onaantastbaar, en ook de club gaat steeds meer ‘interessant’ doen. Voor elke positie moeten er blijkbaar ineens 6 spelers zijn. Ineens is het ouderwetse boerenkool-vechtvoetbal waarmee Sparta juist kampioen werd niet meer goed genoeg. In het kader van “proces” verzinnen (technische) beleidsbepalers allerlei fratsen die zogenaamd slim en cutting edge zijn. We investeren in externe statistiekbedrijfjes die onze trainers met een iPad langs de lijn laten staan, en proberen ze nog net niet als een of andere E-sporter met een verborgen Ajaxschool-fetisj alle poppetjes op het veld te besturen. Het voetbal wordt onnodig ingewikkeld gemaakt door een overdaad aan opdrachten en stijfheid waardoor er weer een era aangebroken is van dermate veel breien voor vijandelijk doel dat het soms lijkt alsof ze die bal het liefst er wel in zouden lopen. Wat natuurlijk nooit lukt, de tegenstander heeft hierdoor alle gelegenheid om die bal weg te maaien en in de tegenaanval te gaan. Nu schijnt het zelfs dat om de trainingen wat meer ‘wedstrijdrealistisch’ te maken dat trainingspartijtjes in hesjes van de kleuren van de aankomende tegenstander gespeeld worden en dat uit de speakers zelfs tribunegeluiden galmen.

Als dat laatste echt zo is, zet dan op zijn minst deze bekende strijdkreet in die playlist: “Come on Sparta Rotterdam, GA VOOR DE WINST zet ons in vuur en vlam, BLOED ZWEET en ook TRANEN misschien, PASSIE en STRIJD is wat wij willen zien”. Een lied vergeven van de cliché’s, jazeker, maar het propageert iets wat zo simpel en puur in zijn eenvoud is. Je hebt helemaal geen e-foefjes of simulaties of een duizendmiljoenmiljard-stappenplan nodig om je doelen te bewerkstelligen. Alles, maar dan ook werkelijk alles begint bij HET MENTALE.

Heel even zagen we dat terug bij een aantal spelers in de slotfase van de wedstrijd. Sparta stond 0-3 achter, het eeuweige breien en rondspelen had geen zin meer (niet dat het al ergens toe leed behalve frustratie en ergernissen) dus werd besloten om maar wat te knokken en eens met wat lange halen de bal voor de pot te gooien. En warempel, met schijnbaar speels gemak vinden Cabral en Pogba elkaar en kopt laatstgenoemde er doodleuk even 2 doelpunten in. Hartstikke gaaf, alleen jammer dat dit de 91e en de 93e minuut betrof, het was al veel te laat, het spel was uit. Verloren. Voor de 7e keer in de afgelopen 9 competitiewedstrijden.

Op de tribunes is er steeds meer die aloude bekende berusting waar te nemen. Een logische en heel menselijke reactie. Iedere keer hopen Spartanen natuurlijk dat het de laatste keer is dat dat gevoeld wordt. Dat resoneert echter ook weer op het veld. Een voetballer voelt wel degelijk aan wat de actuele peil van vertrouwen van het publiek is. En zo zitten we weer in die negatieve vicieuze cirkel waar trainers en spelers en supporters maar niet uit lijken te komen, in ieder geval niet vanzelf. Het degradatiespook dwaalt door onze hoofden, euforie heeft plaatsgemaakt voor grafstemming. Door een combinatie van het hebben van de mindset van een verwend joch welke catatonisch wordt van tegenspoed en vooral niet lijkt te leren van de steeds maar terugkerende déjà vu’s lijkt Sparta inderdaad veroordeeld te zijn tot degradatie. Mits we godverdomme weer eens normaal gaan voetballen.

Sommigen doen alsof we alleen maar shit aan spelersmateriaal hebben, maar de kwaliteiten hebben we wel degelijk in huis. Anders had je ook niet zo’n goede seizoensstart kunnen draaien. Nogmaals, het zit in de hoofden. Haal die berenklem uit die grijze massa, go back to basics wat betreft voetbal, en moet je eens opletten hoe dat overslaat op het publiek. Niks gebrei en langdradig onzeker ogend gedoe. Als je met die bal in de buurt van de goal bent: BAM, schieten! Nee hebbie, ja kan je krijgen. Dat laait het publiek ook weer wat op, waar de spelers weer kracht uit kunnen putten. Geef de spelers geen honderdvoud aan specifieke opdrachtjes mee die hun doel (letterlijk en figuurlijk) compleet voorbij schieten. Zet het mes tussen de tanden van die gasten en hou het spel vooral doelgericht (letterlijk en figuurlijk) en direct. Benut de kwaliteiten die de spelers hebben. Ja, Pogba heeft het balgevoel van een zeehond en de draaicirkel van een vrachtwagen. Maar het is wel een kleerkast van 2 bij 2 die kan koppen. Gebruik die stormram vaker. Van Moorsel is een prima speler, maar een middenvelder, gebruik hem dan als zodanig. En dus niet als spits. Dat soort dingen.

Als supporters mogen we dankbaar zijn hoe deze technische staf en spelers ons uit de slangenkuil die de Jupiler League heet hebben getrokken. En ook hoe dit seizoen begonnen werd. Maar uiteindelijk zijn wij misschien nog wel het dankbaarst wanneer we de koe weer bij de horens vatten en zonder nacompetitie dit seizoen afsluiten, komen we uit die loop van negatieve déjà vu’s, en leren we allemaal weer de waarde van wat de wedstrijddag ons brengt.

About The Author

RG

Related posts