Sparta – FC Eindhoven (3-0)

Waar de kansen er tegen RKC nèt niet ingingen, had Sparta daar minder problemen mee tegen FC Eindhoven. Dit leidde tot met name in de 2e helft veel herrie, al blijft zuurpruimerij bij Sparta onvermijdelijk.

Over de gehele breedte van de Denis Neville-tribune werd de spelersopkomst onthaald met diverse puntgaaf ontworpen XXL-vlaggen.

Vooral over de vlag van Denis Neville himself waren complimenterende geluiden te horen. Sparta en nostalgie gaan altijd prima samen.

En de Spangenaren waren er natuurlijk ook weer klaar voor. RKC-uit was in een hoop opzichten geslaagd. Thuis moest alleen een beter resultaat afgedwongen worden.

Zo zagen wij Sparta – met de zon in de ogen – veelal op de helft van de tegenstander spelen, al zag het spel er lang niet altijd sprankelend uit.

Enkele Kasteeltribunegangers sloten zich aan tegen het hoekvak. Uitbreideeeeeeeh!

Net toen het ernaar uitzag dat we de rust ingingen met een bloedeloze 0-0, bracht Brogno Sparta op behendige wijze op voorsprong! Het enigzins ingedutte publiek leefde opeens weer op. Een serieuze mentale tik voor de Eindhovenaren, en iedereen aan Spartazijde voelde aan dat de 2e helft naar meer zou smaken.

Iedereen? Niet iedereen zat te wachten op de volumetoename die de 2e helft met zich mee zou nemen.

Deze jongeman stond vaker wel dan niet met zijn vingers in zijn oren. Om specifieker te zijn, hij had last van de drum.

Dat kan zo zijn, maar dan kan je je ook afvragen: waarom — in Jezusnaam — ga je dan hemelsbreed op twee meter afstand van dat ding staan?

Dat is hetzelfde als dat je een uitgesproken veganist bent….

….en dat je dan aan tafel schuift in een steakhouse om vervolgens te gaan janken dat er alleen maar gerechten met dierlijke ingrediënten op het menu staan.

Of dat je idolaat bent van uitsluitend klassieke muziek, en met name de fijngevoeligheid van Chopin en Vivaldi kan waarderen….


….en dat je dan naar Masters of Hardcore gaat om je te irriteren aan de beukende beats van Neophyte inclusief bijbehorende wauzen die er keihard op staan te hakken.

Het is gewoon niet logisch. En als zo’n figuur dan zich alleen maar als ITWM-reaguurder erover beklaagt en niet op het moment zelf op de trommelaar — met wie hij tien keer oogcontact heeft gehad — afstapt en op normale wijze een dialoog aangaat, dan kan het gebeuren dat je het standpunt hierover op deze site moet vernemen.

Ideologisch gezien zijn wij zelf ook niet dol op trommels. Alleen is de gemiddelde Spartaan nu eenmaal niet uit Ultra-hout gesneden en heeft het ritmische gevoel van een aardappel, synchroonklappen lijkt vaak al teveel gevraagd. Daarom krijgt het geheel op deze manier een boost en enige structuur. Bevalt het je niet, prima, maar ga dan ook niet recht in het epicentrum van het sfeervak willens en wetens twee rijen pal achter de trommel staan om 70 van de 90 minuten heel demonstratief je vingers in je oren te steken (en zelf totaal niet je muil open te trekken op wat voor manier dan ook).

Lang verhaal kort:

Tot zover dat. De 2e helft begon zoals de 1e eindigde: met een spetterend doelpunt, en dus wederom reden tot juichen! En terecht!

“Shirt uuiit als je voor Sparta bent! (…)”

Na de beauty van Van Moorsel (die prompt een nieuw liedje kreeg) verzegelde Verhaar met de 3-0 de wedstrijd. Spelers en publiek begonnen deze avond wat stroef, maar het eindigde in een swingend succes.

Spelers bedanken supporters, en vice versa….

…en in navolging daarvan spotten we ook nog zelfs dit mooie stukje betrokkenheid van deze jonge speler.

BONUS-FOTO!:

Vandaag VVV te Venlo… Come on red-white army!

About The Author

RG

Related posts