SPARTA – AZ (0-2) | Alkmaarders een maatje te groot, bedroevende arbitrage, sublieme sfeer

Voetballen op vrijdagavond. De avond die we zo vervloekten in de pilsleague. Zeker bij uitwedstrijden, waarbij tijd en files vaak een groot obstakel vormden. Maar nu speelden we thuis en een avondwedstrijd brengt toch net even wat extra’s. Zo ook nu, maar daarover later meer.

AZ was de competitie prima gestart met 3 overwinningen en 1 nederlaag. Vooral in de wedstrijd bij Vitesse maakte het veel indruk. Normaliter, zo dachten veel Spartanen, is AZ de betere ploeg en dus de favoriet. Maar op Het Kasteel kunnen soms magische krachten los komen. En daarbij, vorige week wonnen we dikverdiend van FC Twente en dat gaf zowel de spelers als de supporters zelfvertrouwen richting deze wedstrijd. Het Kasteel was wederom uitverkocht, de Sparta Marsch klonk. De spelers van zowel Sparta als AZ kwamen in witte t-shirts het veld op met daarop de aanmoediging om geld te storten op GIRO 5125 voor de slachtoffers van de orkaan op Sint Maarten. Een mooi gebaar, evenals de collecte voorafgaand aan de wedstrijd rondom het stadion, op initiatief van De Betrokken Spartaan en de Sparta Legends. Oud-spelers zoals bijvoorbeeld Jos van Eck, Gerald Sandel en Piet de Kant rammelden met de collectebussen, illustratief voor een club als Sparta dat deze volbloed Spartanen er stonden.

De wedstrijd begon en vanaf de allereerste minuut was al direct duidelijk dat AZ voetballend heel makkelijk combineerde, Sparta kwam er amper aan te pas. Het probeerde vooral tegen te houden en in de tegenaanval uit te breken. Maar die waren er veel te weinig. Geen schande, AZ was overduidelijk beter, maar af en toe hoop je dat er dan even iemand een tikkie uitdeelt om te laten merken dat we ook uit een ander vaatje kunnen tappen. Het verschil in kwaliteit proberen te compenseren met inzet en strijd, het randje opzoeken van wat er toegestaan is. Maar de spelers van AZ waren ons meestal te slim af, als we al de intentie hadden om een ‘tot-hier-toe-en-niet-verder-tackle’ in te zetten. Of het voetbalgogme dat vaak ontbrak, niet in de laatste plaats door het gemis aan ervaring in de jonge ploeg van trainer Alex Pastoor. Het ontbreken van Breuer haalde de gemiddelde leeftijd fors naar beneden. Hoe dan ook, Sparta verweerde zich kranig en hoopte dat het lang de nul kon houden. Totdat daar de knotsgekke en kolderieke 22e minuut was, Floranus tackelde op de bal maar scheidsrechter Siemen Mulder zag er vanuit zijn oogpunt een penalty in… na afloop zou hij overigens ruiterlijk toegeven dat het geen penalty was. De spelers van Sparta reageerden furieus, maar kenden ook de reputatie van Roy Kortsmit als penaltykiller. Wout Weghorst legde aan vanaf 11 meter en Kortsmit stopte de pingel! Gerechtigheid, zo leek het, en het stadion ontplofte! Maar niets was minder waar .. driftig stond de regelneukende grensrechtert te zwaaien met zijn vlag; Kortsmit zou te vroeg van zijn lijn zijn gekomen en de penalty moest overgenomen worden. Wederom het duel tussen Kortsmit en Weghorst, Weghorst koos de andere hoek maar Kortsmit ook: ook de 2e poging werd gestopt! Het Kasteel reageerde uitzinnig en er ontstond een spookachtige en vijandige sfeer, op de goede manier. Als het aan de grensrechter had gelegen, was er trouwens ook nog een 3e penalty gekomen. Wederom stond hij opgewonden met het vlaggetje te zwaaien, maar deze keer liet de scheidsrechter een corner nemen. En zo waren er wel meer discutabele beslissingen van het arbitrale trio, tot afgrijzen van menig supporter. De gestopte penaltys werkten echter niet als doping voor Sparta, AZ ging vrolijk verder met combineren hoewel het aantal kansen meeviel, mede door het goede ingrijpen van Bart Vriends, die niet meer uit de basis is weg te denken. Het tegenovergestelde geldt voor Nicholas Marfelt, die aanvallend weliswaar z’n inbreng had maar verdedigend behoorlijk wat steken liet vallen en z’n directe tegenstander vaak op een meter of 20 aan het dekken was. En laat hij nou als verdediger zijn opgesteld. Enfin, hij heeft dus nog wat tijd nodig. Tien minuten na de penaltysoap kreeg AZ een corner, Weghorst liep slim vrij en scoorde dan toch: 0-1.

De tweede helft voetbalden we richting de Denis Neville-tribune en de eerste minuten werd duidelijk met welke opdracht Pastoor de spelers het veld had in gestuurd. Meer flair tonen en van je afbijten, in de personen van Goodwin en met name Dougall was dat goed zichtbaar. De mentaliteit van beide Aussies is bewonderenswaardig, en dat Dougall ook deze wedstrijd weer 1 van de beste Spartanen was, is ontzettend knap. Ryan Sanusi leek onomstreden, maar ook deze wedstrijd was hij bankzitter en speelde Dougall dus op zijn plaats. na de openingsfase in de 2e helft was het echter weer AZ dat de draad oppakte van de eerste helft en vlot combinerend naar de overkant voetbalde. Na ruim een uur spelen werd er slecht uitverdedigd en profiteerde AZ optimaal. Wederom was het Weghorst die scoorde, 0-2. De wedstrijd leek daarna gespeeld, maar in het laatste kwartier zette Sparta nog een aantal keren goed aan en voetbalde het meer kansen bij elkaar dan in de voorgaande 75 minuten, mede door het inbrengen van Sanusi en Spierings. Nog eenmaal liet de arbitrage van zich spreken, toen Goodwin gehaakt werd in het strafschopgebied, maar de scheids weigerde de bal op de stip te leggen. Er vlogen nog wat halfvolle bierbekers richting het veld, en hoewel dat niet goed te praten en/of aan te moedigen is, is de emotie best te begrijpen. Het persoonlijke risico echter, een stadionverbod, zou ik wel even in m’n oren knopen. In een vlaag van emotie vervolgens maandenlang je cluppie niet live mogen zien in het stadion, lijkt me niet een overweging waard. En voor de moraalridders die dit gedrag Sparta-onwaardig vonden, tja dat is óók een manier om het af te keuren…

De wedstrijd eindigde zodoende in 0-2. Meer zat er helaas niet in en dat moeten we accepteren. De punten moeten gehaald worden in Den Haag volgende week en vooral thuis tegen Roda de week er na. Wat deze avond vooral opviel: het bomvolle hoekvak dat de hele wedstrijd bleef zingen en de ploeg aanmoedigen. En dat niet alleen, de diepgewortelde trots om Spartaan te zijn, om Spangenaar te zijn. Dat was pas de echte winst van vanavond en eens te meer het bewijs dat avondwedstrijden qua sfeer veel meer leven. Middels een enquete kunnen we jaarlijks tijdens het fanonderzoek aangeven wat onze favoriete speeldag is. De meesten vinden zondag nog steeds de beste optie, en dat is ook zeker een traditie. ‘Sparta Piet, het is weer zondag’, is niet voor niets al decennia lang een befaamde strofe. Laten we in ieder geval hopen dat het wat meer in balans komt, want tot de winterstop spelen we vrijwel alles op zondag.

Enfin, dinsdag wacht RKC in Waalwijk in de eerste ronde van de KNVB Beker. Een mooie gelegenheid om het goede gevoel weer op te pakken en een ronde verder te komen, in de aanloop naar de volgende competitiewedstrijd, uit bij ADO Den Haag. Forza Sparta!

@petervanderzwan

About The Author

Related posts