Roda JC- Sparta (3-1)

Awaydays. De ultieme manier om je club te steunen, altijd en overal. Liefst 6 seizoenen lang werd ons geduld én soms ook de liefde enorm op de proef gesteld. In de duistere spelonken van de Jupiler League gingen we naar godvergeten oorden als Emmen, Almere en Groesbeek. Vaak wachtte aan het eind van het seizoen het toetje in de vorm van de play offs om promotie naar de eredivisie. Een laatste ontsnappingspoging om de verstikkende kelder van het betaalde voetbal te ontstijgen. Zo’n poging ondernamen we ook in 2013 … Kerkrade werd toen ons Waterloo. Die traumatische ervaring gaan we verder niet gedetailleerd beschrijven, immers staan de meesten van ons nog onder doktersbehandeling nadien. De ontvangst en de ervaring van toen hebben diepe wonden achtergelaten. De Duitse stadionspeaker met z’n ‘Danke, bitte!’ echoën nog dikwijls na. In de jaren daarna kwamen we elkaar wel eens tegen in de Juup Liek en was er een boeiende bekerpot die we in extremis na verlenging verloren.
http://www.spangenaren-rotterdam.nl/wp-content/uploads/2017/04/img_4428-1.jpg
Zaterdagmiddag 13:00 uur. Het supportershome opent haar deuren, over 2 uurtjes vertrekken er 9 bussen met ruim 500 Spartanen naar Kerkrade. Of Kirchroa zoals men daar pleegt te zeggen. Of Aachen-Nord, zoals ze door veel mede-Limburgers worden genoemd. Het bier vloeide rijkelijk, er werd massaal moed ingedronken. Het voorgevoel bij menig Spartaan was vooral buikpijn, een enkeling had er het volste vertrouwen in en weer anderen dachten dat een gelijkspel er minimaal in moest zitten. Onderweg was de sfeer opperbest, als je zo’n pokkeneind mag reizen kun je er beter maar het beste van maken. De nodige trays pils werden soldaat gemaakt en al zingend arriveerden we in het oorlogsgebied.
http://www.spangenaren-rotterdam.nl/wp-content/uploads/2017/04/img_4427-1.jpg
Oorlogsgebied? Ja, als je de extreme hoeveelheid aan politie en ME zag rondom het stadion dacht je eerder aan terroristische dreiging dan aan een voetbalwedstrijdje in de eredivisie. Het zal ongetwijfeld ook te maken hebben met de bedenkelijke reputatie van de fans aldaar, iets anders kunnen we niet bedenken. Het 2e cluster met bussen arriveerde net op tijd om de aftrap mee te maken. Pastoor had nagenoeg dezelfde basiself het veld in gestuurd, Van Drongelen deed weer mee na zijn schorsing.
http://www.spangenaren-rotterdam.nl/wp-content/uploads/2017/04/img_4425-1.jpg
We begonnen wat flets aan de wedstrijd, waar Roda juist steeds stevig het duel aanging. Juist nu is die verbetenheid en overlevingsdrang van levensbelang! Sparta, wakker worden! Het was aan dovemansoren besteed. Een vlijmscherpe voorzet vanaf rechts werd van dichtbij binnengewerkt, 1-0. Die verdomde volksmenner gooide er weer een ‘Danke, bitte’ uit, die tot in Venlo te horen was. In het thuisvak naast ons zwaaiden er landgenoten met Duitse vlaggen. Je gelooft je ogen niet, maar hier kan echt alles.
Is er überhaupt (jawohl) iemand die sympathie heeft voor deze club? Want los van onze traumatische ervaringen, elke zomer- én winterstop wordt er weer een buslading aan exotische verrassingen afgeleverd in Kerkrade. En dat via allerlei constructies, van suikeroom tot louche zakenman. Enfin, we hadden nog veel tijd om ons te herpakken om de ommekeer te bewerkstelligen. Echter was de rest van de 1e helft van een ondermaats niveau. Geen onwil, maar een chronisch gebrek aan vertrouwen. Zowel in de duels als aan de bal. Schrikbarend om te zien. Who the fuck is het mogelijk dat we PSV en Heerenveen thuis van de mat spelen, Zuid bij de strot grijpen om vervolgens de overige 89 minuten niet meer los te laten en dat we nu zo ontzettend door de ondergrens zakken? Voer voor psychologen.
http://www.spangenaren-rotterdam.nl/wp-content/uploads/2017/04/img_4426-1.jpg
Het begin van de 2e helft was ook niet denderend, maar wij kregen de allergrootste kans toen Breuer met z’n chocoladebeen vanaf een paar meter naast de goal schoot… Aan de andere kant van het veld werden we afgetroefd in de duels en na chaos achterin lag de 2e goal achter Roy in het netje. Geen onoverbrugbare achterstand, met nog een half uur te spelen, zou je denken. Maar niet op de manier zoals we nu speelden. Prompt kwamen we echter beter in de wedstrijd en speelden we alles of niets met Spierings, die voor Breuer inviel. Met nog een kwartier te spelen kwam de bal voor de voeten van de ingevallen Verhaar, die de aansluitingstreffer fraai binnen schoot. De grootste kans daarna was voor Van Moorsel, die de binnenkant van de paal raakte. Maar als we eerlijk zijn, hadden we hier op basis van de hele wedstrijd geen enkel punt verdiend. Het slotoffensief leverde niets op en in de counter sloeg Roda genadeloos toe: 3-1. Over en uit.
http://www.spangenaren-rotterdam.nl/wp-content/uploads/2017/04/img_4429-1.jpg
Hoe nu verder? Het is alarmfase 1, vijf voor 12 en meer van dit soort rampspoedtijdingen. De gebruikelijke kretologie als het degradatiespook angstig dichtbij komt. De wil om te winnen, nee … de absolute over-mijn-lijk-mentaliteit om onze prachtige club in de eredivisie te houden is gewenst, nee … vereist! En hoe nu verder met onze trainert? De neerwaartse spiraal, daar is een ieder verantwoordelijk voor. Met kampioen worden krijg je als speler en trainer een enorm krediet, en terecht. Maar nu wordt er meer verwacht dan leuk voetbal en werken aan een proces. Het enige dat nu op korte termijn telt, dat zijn DRIE PUNTEN zondag tegen ADO Den Haag. Passie en strijd is wat we willen zien!
Als Spangenaren staan we juist ook in mindere tijden pal achter onze club. Een hartstochtelijke oproep dan ook aan een ieder om zondag de kelen te smeren en de spelers naar de overwinning te schreeuwen. Rood-wit gaat NOOIT verloren!

Peter van der Zwan

About The Author

Related posts