FC Dordrecht – Sparta (0-3)

“Droomscenario voor Sparta in Dordrecht”, zo koppen de kranten. winst in de regioderby, 5 punten voor blijven op VVV, en — omdat NAC het liet liggen — is Sparta een periodetitel en een leuk bedragje rijker. Dat zijn heerlijke opstekers!


Voor vertrek stonden Spartanen voor het hoofdgebouw in de stromende regen klaar om de spelers alvast aan te moedigen voor deze beladen wedstrijd, en deden dat hartstochtelijk.

Aankomst in Dordt. Er was een gezonde spanning voelbaar. Men had wel redelijk vertrouwen in een goede afloop van de wedstrijd, maar als bijkomstigheid was de collectieve ervaring dat dat griebes-Dordt nou toch eens als een stel schapen naar de slachtbank geleid moest worden.

Zijn we weer. Alleen sterker dan tevoren…

…en daar zouden ze in Dordt gauw genoeg achter komen.

In het kleine maar brede uitvak moesten de 362 meegereisde Spartanen dat vocaal uitdragen.


Op onze wenken bediend flikt Thomas Verhaar het na amper twee minuten al om zijn 14e van het seizoen erin te jassen!!

Loris Brogno z’n rol was daarin minstens net zo belangrijk en wist de bal al vechtend precies naar de juiste man te helpen. Heerlijk begin!

Maar nou nog doordouwen. Vrij recentelijk hebben we nog in Amsterdam gezien dat een 0-1 voorsprong niet altijd genoeg is.

Zo spectaculair als de eerste paar minuten waren was de rest van de 1e helft dat al niet meer, zonder kleerscheuren werd de rust gehaald. De 2e helft was wel weer een stuk pittiger. Sparta kreeg wederom kansen, maar FC Dordrecht kreeg ook zowaar kansen. Spartaan Roy Kortsmit stond echter souverein te keepen en bleef het vanuit Dordtse kant slechts bij enkele waarschuwingsschoten.


Gouden wissel van Alex Pastoor: Finn Stokkers werd erin gebracht die de marge verdubbelde naar een veilige 0-2 in de 86e minuut!

“DORDT HOE IS HET NOU”

Nee, echt. FC Dordrecht Twittert dat hun aanhang zo goed gezongen hebben. Werkelijk? Wat daar uit dat vak kwam had meer weg van gemompel. De enige keer dat er zowaar (met moeite) iets verstaanbaars uit kwam was een ‘sp-er-ma’ als een stel aspirant-Feyenoorders. En dan nog was het hoongelach in het uitvak daarop nog harder. Maar de stembanden worden meegenomen naar Achilles ’29 hoor. Dat wordt toch een partij sfeervol zeg, nou.

Hoe dan ook, vlak voor de 0-2 stak een Spartaan zijn peuk op. Nog voordat zijn peuk op was scoorde Finn Stokkers nogmaals! Dit was de kers op de taart, voor wat betreft deze wedstrijd.

Er kwam nĂ³g een toetje aan. Spijtig voor onze vrienden uit Breda, maar NAC wist niet te profiteren van een man meer-situatie tegen Go Ahead Eagles, en daarop werd Sparta periodekampioen.

Eigenlijk hadden de meesten niet gerekend hierop, men ging er van uit dat NAC Breda die wedstrijd in eigen huis gewoon zou winnen.

Winnen op Dordts grondgebied is al mooi, en al helemaal als je er officieel een klein feestje achteraan mag vieren.

Het mooie aan deze ploeg is de mentaliteit. Op een enkele uitglijder na hebben deze mannen de instelling dat als het voetballend niet lukt, dat de mouwen nog wat meer opgestroopt worden en dan op basis van knokvoetbal gewonnen wordt.

Aanvoeder Michel Breuer met de bronzen stier in zijn handen, trots dat hij mag zijn, want verdedigen dat ‘ie nog kan. Sterker nog, hij lijkt iets gegroeid te zijn ten opzichte van vorig seizoen. Ook dat gebeurt in ploegen die voor elkaar door het vuur gaan.

En de fakkelende vreugdevuren zouden op Spangen bij terugkomst weer woeden, heel even wachten nog.

En daar is de spelersbus dan! Dat leverde de volgende mooie plaatjes op:

Vermoeid en aangeschoten maar zeker niet minder blij. Nu is het alleen belangrijk dat Sparta niet inzakt. Door blijven gaan, elke wedstrijd, met dezelfde instelling. Op het veld en op de tribunes.

Oh, en the day after mogen ze bij Dordrecht tijdens het afschrapen van Sparta-stickers van het veldmeubilair en de dugouts zich tevens achter de oren krabben over hoe de verhoudingen vandaag de dag liggen.

About The Author

RG

Related posts