Columnverslag RKC – Sparta

Jawel. Half column, half wedstrijdverslag. Ken gewoon. RKC-uit kende een vanuit Spartaans oogpunt anti-climax. Toch waren de ervaringen overwegend positief. Zowel binnen als buiten de lijnen.

Allereerst wil ik zeggen dat ik Sparta vanaf dit seizoen een beetje anders aan het benaderen ben. Soms was ik teveel bezig met de gangen van zaken van onze club – en ergens ben ik in zekere zin nog steeds betrokken natuurlijk – alleen probeer ik me minder bezig te houden met bestuurlijke en manageriële aspecten. Vrij recent nog bijvoorbeeld kon ik me enorm opwinden over de top secret-oefenwedstrijden en met name de laconieke houding eromheen. En nog recenter, wat een Leen van Steensel als aanvulling op de technische staf doet lijkt in zowel personele als begrotingsdrukkende zin ietwat overbodig. Maar dat zijn zaken waarin ik niet teveel moet blijven hangen. Een mens kan zichzelf gek maken door zich met alles te bemoeien. Mijn portie daarin heb ik sowieso wel gehad. Als supporter staat dit seizoen een beetje in het teken van naar Back to Basics te gaan. Dus jezelf voornamelijk in het stadion profileren.

Even los van eventuele teleurstellende resultaten hoort voetbal iets leuks te zijn. Het is afleiding van de dagelijkse sleur, om te beginnen. Een aantal lagen dieper is het de uit de oertijd stammende gekoesterde wens om momenten van glorie te beleven, iets waarbij oxytocine in je lichaam vrijkomt wanneer je met een grote groep gelijkgestemden eerdergenoemde glorieuze momenten meemaakt. Niet dat Sparta daar de club bij uitstek voor is, zo op het eerste gezicht. Maar zie het zo: hoe zeldzamer successen zijn, hoe waardevoller zij per stuk worden, des te groter de ontlading. Ik denk dat we nu zo ver zijn dat mocht Sparta promoveren de omzet van de Rotterdamse horeca in de weken, zoniet maanden erna tientallen procenten stijgt, dat de gemeente zestig extra stadswachten in dienst neemt met enkel en alleen de taak om feestende Spartanen uit het Hofpleinfontein te vissen, en dat er zo rond eind maart (of met een beetje mazzel 1 april) zich een ware regionale babyboom ontpopt onder Spartanen en Spartaansen, wiens nieuwgeborenen opvallend vaak Thomas of Paco zouden heten. Al zou ik mijn zoon nog altijd bij voorkeur Ben Wessels noemen.

Maargoed, het is veel te vroeg om aan dat soort gekscherende dingen te denken. Eigenlijk moet je er sowieso niet zozeer aan denken. Want met voor de zesde jaar de Jupiler League ingaan kan je ook net zo goed zeggen dat je gewoon niet teveel verwachtingen moet hebben. We hebben pas één hele wedstrijd achter ons gehad. Al was het een wedstrijd die – afgezien van de uitslag – niet per se tegenviel. Aanvallende intenties waren er legio, de 0-1 van de altijd gretige Thomas Verhaar was niets anders dan afgedwongen te noemen. Helaas wilde die 0-2 er maar niet in. Dan kan je 75 van de 87 minuten een veldoverwicht hebben, als dhr. Valpoort het op zijn heupen krijgt en letterlijk één keer iets doet dat toevallig voor hem en RKC goed uitpakt, well whoop-dee-shit, dan is dat zuur, tuurlijk. Sparta liet twee punten liggen, RKC steelt een punt, zoiets zou men nog kunnen zeggen. Maar dat het “terecht” is, Rijnmond? Weet je, ook van zo’n Tweet zou ik tot voor kort goed pissig worden. Maar erover nadenkend is het slechts…. tja, Rijnmond. Gesubsidieerde internet trolls. Dan is het devies: don’t feed the trolls. Punt. Ik zag een Michel Breuer die ondanks zijn leeftijd behoorlijk verdienstelijk aan het bikkelen was, tot enigszins mijn verrassing eerlijk gezegd. Ik zag een attente Ricardo Kieboom die op die ene bal na er alles moeiteloos eruit plukte. De meeste nieuwelingen debuteerden naar omstandigheden redelijk, het was natuurlijk niet perfect, maar het geheel was relatief op elkaar ingespeeld, als je bedenkt hoe weinig voorbereidingstijd zij gezamenlijk hebben gekregen.

Maar wat vond ik nog mooier aan die avond? Dat supporters er op noemenswaardige schaal zin in hadden. ‘Gewoon’ 300 Spartanen die effe naar RKC-uit gaan. De vocale ondersteuning die zich vooral in de tweede helft manifesteerde. Met name de Spangenaren die weer als katalysator van de sfeer in het vak dienden en een stukje levendigheid op het veld overbrachten verdienen hier krediet mee, als ik dit even op z’n WC-eends mag zeggen. Een aantal gasten in ons midden verstaan bewust of misschien zelfs onbewust de kunst om het supportersschap voornamelijk in het hier en nu te beleven. Een tikkeltje zen heeft het zelfs. Ja, regelrechte shit heeft zich voltrokken in het verleden. En we kunnen ook wel blijven lullen over waar we in de toekomst staan. Maar pragmatisch gezien is pluk de wedstrijddag (dus los van wat was en wat mogelijk komen zal) het meest productief. Elke wedstrijd weer, resetten op nul, aanmoedigen alsof er geen gisteren of morgen is wanneer je in het vak staat. Dat beïnvloedt die spelers op het veld echt wel. Die simplificatie van supportersbeleving is nodig wil je doeltreffend je bijdrage leveren in de Spartaanse collectiviteit. En je filtert er nog heel wat negatief geouwehoer mee uit ook, voor jezelf en voor een ander.

RG.

Ps: foto’s volgen!

About The Author

RG

Related posts