2015 tot nu toe: ups & downs

Het is een grijze regenachtige dag in maart, afgewacht wordt op de uitwedstrijd tegen RKC, een prima moment om de afgelopen maanden samen te vatten, zowel voor wat betreft club als het supporterswereldje.

Eén der laatste erfenissen van het vorige bestuur — Gert Kruys — kreeg een opstaandevoetje om plaats te maken voor de nieuwe hoofdcoach Alex Pastoor, Michael Reiziger werd zijn assistent. Op 3 januari verzorgden zij de eerste training. Mede door interviews op TV Rijnmond, waarin Pastoor in tegenstelling tot Kruys beheerst en tactvol overkomt, groeide het vertrouwen onder de anders zo stoïcijnse Spartanen gestaag.

De Spangenaren hadden er sowieso in zin. Precies een week later werd de tweede editie van Junkie’s Classic gehouden, nadat de boys al eerder ervoor waren warmgemaakt met een flitsende videoflyer. Precies die avond/nacht kwam de spelersgroep terug uit het trainingskamp in Portugal, waar zij eerder op de dag Go Ahead Eagles met 5-1 het vliegtuig in schopten.


16 januari, de eerste competitiewedstrijd van 2015 werd kwantitatief goed bezocht

Gevoed door alle positieve signalen die de club uitdroeg gingen namen zo’n 200 Spartanen goedgemutst en wel plaats in het uitvak van Stadion De Vliert. Na een individuele fout van verdediger Ketting leidde FC Den Bosch al na 5 minuten met 1-0. Bij 90% van de meegereisde eerst zo uitbundige Spartanen zonk de moed in recordtempo in de schoenen. Al die weken zo in te winning mood, al dat opgebouwde vertrouwen… boem, in één keer weg. Door één lullig tegenvallertje gaven zij geen kik meer. De overige 10%, zo’n 20 Spangenaren lieten de moed niet zakken en bleven hun club aanmoedigen. Na een onderbreking vanwege het uitvallen van de lichtmasten werd dat beloond. Op karakter werd de gelijkmaker er nog ingeperst.

Op 25 januari werd de eerste thuiswedstrijd van het jaar gespeeld. En wat voor één. Normaal gesproken heeft Sparta de grootst mogelijke moeite met Jong-elftallen. Sterker nog: van Jong Ajax in het bijzonder werd überhaupt nog niet eerder gewonnen. Tot nu. Met swingend voetbal werd een klinkende 6-0 zege geboekt, al werd dat wel vergemakkelijkt door een vroege rode kaart van de Amsterdammers. De euforie was net zo snel weer terug.


Thomas Verhaar met Spangenaren-sjaal om werd benoemd tot matchwinner. Thomas is een Spangenaar.

De winter van 2015 is voor het overgrote deel mild, maar heel even was het wel echt winters. Op 30 januari waren op meerdere plaatsen in het land de voetbalvelden wit van de sneeuw. Zo werden Jong Ajax – FC Den Bosch en Almere City FC – Telstar begrijpelijkerwijs en terecht afgelast en op een andere datum gespeeld. Maar FC Volendam – Sparta moest en zou doorgaan. Tenslotte zou Fox Sports deze wedstrijd live uitzenden.


In de commerciële voetbalwereld zijn mediagelden belangrijker dan de veiligheid van de spelers en de mate waarin men tot normaal voetbal kan komen.

Ook een doorn in het oog was de verplichte combi. Eén van de weinige leuke dingen die de Jupiler League nog te bieden had was vroeg naar Volendam te gaan, om aldaar relaxt met mede-supporters gezamenlijk uitgebreid te bieren voorafgaand de wedstrijd. Dat is nu verpest door de burgemeester van Edam-Volendam Willem van Beek, van het Gristelijk Democratisch Appèl. Maar niet alleen wij. 17 van de 19 bezoekende supportersgroepen moeten aan de combi geloven. Want da’s lekker makkelijk zo.


“Blijf braaf” is het credo van Volendam, een dorp dat qua cokegebruik wereldsteden als Londen en Parijs moeiteloos achter zich laat, maar bijna iedereen van buiten het dorp gemakshalve voor hooligan wordt aangezien.

Dan de wedstrijd zelf. Wat kan je erover zeggen? Het was schoffelen en banjeren in de sneeuw. Het bleef bij 1-1, hoewel Sparta nog een aantal keren zeer dicht bij de 1-2 kwam, wat te denken gaf dat als Sparta onder normale omstandigheden aan voetballen toe was gekomen dat er meer te halen viel.


Sparta bedankt de supporters die ondanks alles het ervoor overhadden om naar Noord-Holland af te reizen.

Op 6 februari kwam MVV naar Rotterdam. Deze club is laaggeplaatst, maar wist wel even eerder van rivaal en voor Jupiler League-begrippen grootmacht Roda JC te winnen. In de Pilsssleague kan iedereen van iedereen winnen, dus alertheid was geboden. Maar eerst streden een elftal Spangenaren tegen een elftal Sjengen, oftewel, de supporterswedstrijd om de Arie van Staveren Bokaal.

De Spangenaren wonnen overtuigend, en dit was een goede voorbode van wat er later op de avond zou gebeuren. De profs deden precies hetzelfde als de supporters eerder op de dag, en legden een prima pot voetbal neer op de (kunst)mat. Eindstand 4-1, met als drijvende kracht op het middenveld Yalany Baio, een jonge bonkige talent van Guinea-Bissause afkomst met Portugees paspoort uit de jeugd van Liverpool, die al vrij snel in de smaak viel bij de Spartanen op de tribunes.


Juichen werd weer een veelvoorkomend fenomeen: 10 doelpunten in de laatste twee thuiswedstrijden.

Wat daarna gebeurde was vrij bijzonder. Spartanen — die in de afgelopen jaren louter sportieve malaise en anderszins gezeik met de club te verduren kregen — gaven elkaar openlijk en hardop te kennen dat het weer fijn is om Spartaan te zijn. De concurrentie heeft weer rekening te houden met onze club. We staan tenminste niet meer glashard voor lul. Naar de wedstrijden gaan is weer leuk!


De sfeer verbeterde zich. Niet alleen in het stadion, ook in het supportershome blijft de doorsnee Spartaan langer napraten over de wedstrijden. Het bier vloeit rijkelijker.

Twee dikke thuisoverwinningen… heel fraai, maar een uitwedstrijd kwam er weer aan, en in de laatste 4 uitwedstrijden kwam Sparta niet verder dan elke keer weer een gelijkspel. Zou 9 februari de dag zijn van de eerste uitoverwinning? Nou en of. Helmond Sport had in eigen huis niet te vertellen, Sparta walste met 0-5 over de Brabanders heen. Dit betekende nu ook dat Sparta tweede stond in de race voor een periodetitel, met ook nog eens een riant doelsaldo. Alleen NEC stond hoger, maar die hadden al een periode.


Deze 108 Spartanen reisden niet voor niets af naar De Braak: de grootste uitoverwinning van het seizoen werd geboekt.

Alex Pastoor met Michael Reiziger als zijn protegé leek een verdomd goede greep op de spelersgroep te hebben, gesteund door een degelijk functionerende en op langere termijn ingestelde organisatie, in plaats van een nauwelijks coherente ad hoc-beleidsvoerende organisaaasieee. Technisch dus een significante en vrijwel acute verbetering. Maar aan één aspect binnen de groep moest nog gewerkt worden. Mentale weerbaarheid. Alles is koek en ei zolang je de ene na de andere tegenstander veelvuldig scorend aan de zegekar bindt, maar de grootste test is en blijft tegenslag. Dit geldt voor elke club, maar dit geldt met name voor Sparta.

Zondag 15 februari: Jong PSV komt op bezoek, voor Sparta vaak een lastige tegenstander. Het meeste tegenstand kwam echter van onervaren scheidsrechter Stijn Berben, die normaliter amateurwedstrijden fluit, maar last-minute werd ingezet voor deze belangrijke wedstrijd.


Berben kreeg als waardering een 3 van Voetbal International. Zelfs op amateurniveau worden zijn optredens ernstig in twijfel getrokken om uiteenlopende redenen.

5e minuut. Linksback Kenny Teijsse schopt tegen een bal. Een seconde later raakt zijn voet ook het been van een PSV’er die er onbehouwen in komt vliegen en een overdreven toneelstukje opvoert. Conclusie: rood. Aldus de 26-jarige fluitist. Vanaf dat punt konden de jonge Eindhovenaren alles flikken eigenlijk. Herhaaldelijk hands gold voor hen niet. Elke duik betekende automatisch een vrije trap mee. Tijdrekken? No problem! Sparta wist hier niet mee om te gaan. Voetballend ging het gelijk op (niet dat dat veel zegt, want van beide kanten was dit geen geweldige wedstrijd), maar de beslissende factor is dat Sparta werd afgetroefd door een stel strekenuithalende jochies, die vanaf minuut 5 precies aanvoelden hoe ze Berben als extra man konden gebruiken.


Slotfase van de wedstrijd. Bijzonder: na de wedstrijd bleven ondanks de nederlaag de meesten op de Denis Neville-tribune nog staan om de spelers een hart onder de riem te steken.

Ondanks dat de gedachte heerste dat hoewel Sparta zeker niet haar beste wedstrijd speelde dat de nederlaag toch vooral het toedoen van externe factoren is, waardoor het vertrouwen onder de aanhang nog redelijk intact was. Ook Pastoor ging hier nuchter mee om. De club nam het op voor Teijsse en ging in beroep. Maar in de komende weken zou blijken dat de spelersgroep als geheel toch wel mentaal een deuk opliep.

Maar hoe zuur het ook is wanneer je genaaid wordt, werden we herinnerd aan de realiteit van echt leed. Een dag na deze wedstrijd overleed een markante supporter aan een longaandoening. Dick “de Schilder”, ooit analist van ITWM TV maar vooral een bekende verschijning bij Spartanen in de gracht, is niet meer. Zijn begrafenis werd massaal bezocht, waar vele Spartanen ontroerd raakten door de anekdotes van zijn familie. Maar vlak voordat Dick naar zijn laatste rustplaats gebracht werd, stopte de rouwstoet bij Het Kasteel. Nog één keer was Dick bij zijn geliefde Sparta.

Na de tranen te hebben opgedroogd stond op 20 februari de wedstrijd in en tegen Emmen op het programma. FC Emmen was net als Sparta in de race voor de periodekampioenschap. Deze wedstrijd telde slechts één gedenkwaardig moment: met de ons ontvallen mede-Spartaan vers in het achterhoofd besloten de Spangenaren om in de 18e minuut (van 1888) een eerbetoon voor Dick in te zetten. Prompt scoorde Johan Voskamp, het uitvak ontplofte.


De intikker van Voskamp vanaf nog geen meter voor de doellijn was zeker niet de meest oogstrelende goal van dit seizoen, maar qua timing was het een en al kippenvel.


“Deze is voor Dick, deze is voor Dick, deze is voor Dick olé olé!” weergalmde door het Emmense stadion.

Duidelijk was wel dat dit moment voor de supporters bijzonderder was dan voor de spelers. Deze goal was bijna een cadeautje van de Emmenaren, de Spartanen kwamen nog steeds niet terug in het element waarmee zij dit kalenderjaar begonnen. FC Emmen daarentegen herstelde zich, en wist op opportunistische wijze de stand om te buigen naar een uiteindelijke 2-1. Ook kreeg Robert van Boxel een rode kaart, deze was wel terecht. Emmen-Rotterdam is zo’n 230 km. Maar de terugweg in verlieskilometers voelde als het dubbele aan.

Wonder boven wonder maakte Sparta nog steeds aanspraak om de 3e Periode te winnen. In de afgelopen weken pakten de meeste uitslagen van concurrenten gunstig voor Sparta uit. Alleen Achilles ’29 moest nog minstens gelijkspelen tegen VVV, en zelf winnen van Jong FC Twente natuurlijk, en dan hadden we hem. Maar wat ons Spangenaren betrof was het ‘gewoon’ binnenhalen van de 3 punten voor het eindklassement belangrijker, Sparta zou bij de eerste 5 moeten kunnen eindigen, wat sowieso nacompetitie inhoudt. In dat perspectief is het winnen van een periode een bonus van € 75.000,-. Ook nuttig hoor, daar niet van!


Wij waren er klaar voor. Maar was Sparta er wel klaar voor?

Het zelf winnen, dát was het voornaamste! Daarna pas keken we naar wat er in De Koel zich voltrokken heeft. En dan zal je net zien… oh zo typisch, alsof de duvelt ermee speelt. Sparta liet het op 27 februari liggen. Simpelweg liggen. 0-2. Geen naïeveling van een Berben dat je als excuus kon aanvoeren. Geen besneeuwd veld. Geen vroeggegeven rode kaart. Maar wel kansen… heel veel kansen die nét over of naast gingen, tot op het punt dat je dacht wat de hel, HOE is dit mogelijk. Het leek wel alsof met name in de tweede helft een krachtveld á la Star Trek rond het doel van de Tukkers hing. Dit was net zo frustrerend als wanneer je een schaar koopt in een hard-plastic verpakking en dat je een schaar nodig hebt om die verpakking open te krijgen! Dit was het bewijs dat Jezus ‘Holy’ Christus tevergeefs stierf en zijn tweede naam wettelijk heeft veranderd in ‘Fucking’! En als je dan alles gehad dacht te hebben en naar teletekstpagina 829 keek, zag je de eindstand van VVV tegen Achilles ’29: 1-bloody-1. Do the math.

Als Sparta al een druk opliep in het vertrouwen na Jong PSV, dan zal Jong FC Twente als een bitch slap door de spelers ervaren worden. Toch mag de handdoek niet in de ring gegooid worden. Wonden likken, en verder gaan. Tot aan Helmond heeft Sparta kunnen laten zien dat het wel degelijk kont kan trappen en het de vloer kan aanvegen met zowel grote als kleine tegenstanders. En dat is het nou juist… geen ontzag meer voor de tegenstanders moet je hebben. Frank en vrij erin gaan, net zoals hoe je 2015 begon.

Spangenaren hebben nog steeds vertrouwen in dit Sparta. Nog steeds geloven we in Pastoor. Maar Sparta… geloof alsjeblieft in jezelf. Fuck the naysayers.

About The Author

RG

Related posts